«Πουθενά σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου, ο Ήλιος και η Σελήνη δε συμβασιλεύουν τόσο αρμονικά, δε μοιράζονται τόσο ακριβοδίκαια την ισχύ τους, όσο επάνω σ’ αυτό το κομμάτι της γης που κάποτε, ποιος ξέρει, σε τι καιρούς απίθανους, ποιος θεός, για να κάνει το κέφι του, έκοψε και φύσηξε μακριά ίδιο πλατανόφυλλο καταμεσής του πελάγους. Μιλώ για το νησί που αργότερα όταν κατοικήθηκε ονομάστηκε Λέσβος».

Οδυσσέας Ελύτης

Η Λέσβος είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί της Ελλάδας και μπορώ να πω ότι κακώς αρκετοί το αναφέρουν σαν Μυτιλήνη, είναι γιατί, Μυτιλήνη είναι η πρωτεύουσα της Λέσβου και του ομώνυμου νομού. Όμως εδώ δεν θα μιλήσουμε για τη Λέσβο αλλά για το πιό όμορφο στολίδι της, την Μήθυμνα πιο γνωστή σαν Μόλυβο.

Η Μήθυμνα, λοιπόν, ο «παράδεισος των χρωμάτων και της γαλήνης», με την πρώτη τουριστική οργάνωση πάνω στο νησί είναι χτισμένη στο βόρειο μέρος του και με το που θα την αντικρύσεις, δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα την ερωτευθείς. Έχει μια παράξενη γοητεία που σε αιχμαλωτίζει. Στεφανωμένη από το μεσαιωνικό κάστρο που δεσπόζει στη κορυφή του λόφου κι από κάτω του να ξαπλώνονται τα όμορφα σπίτια της και νομίζεις πως το κάθε ένα είναι χτισμένο πάνω στο άλλο φθάνοντας έτσι μέχρι τη θάλασσα. Έχει χαρακτηρισθεί διατηρητέος οικισμός κι αυτό έχει βοηθήσει στο να μη χαθεί αυτό το οποίο την κάνει να ξεχωρίζει.

Κάθε στιγμή της μέρας έχει κάτι το πρωτότυπο στο Μόλυβο, μα αυτό που σε ξελογιάζει, δίχως άλλο, είναι τα ηλιοβασιλέματά του. Λίγα πράγματα υπάρχουν στον κόσμο σαν αυτά τα μαγευτικά ηλιοβασιλέματα. Κι ακόμα τα βράδια του, όπου τ’ άστρα και το φεγγάρι πλανώνται σαν άγγελοι κι ο αγέρας γίνεται τόσο γλυκός με τη μυρωδιά από τους βασιλικούς τ΄αγιόκλημα και τα γιασεμιά που στολίζουν, ακόμα, τις αυλές των σπιτιών, και τα κάνει να μοιάζουν όλα τόσο μαγικά, ώστε πρέπει να καταβάλεις προσπάθεια για να πειστείς ότι δεν είναι όνειρο αυτό που ζεις μα είν’ αλήθεια.

Κι αυτή η απόλαυση των αισθήσεων δεν μπορεί παρά να γεννήσει μια απέραντη αγάπη γιαυτόν τον τόπο. Σχηματίζεται, μέσα σου, σαν ένα κομμάτι ομορφιάς και γαλήνης νοσταλγίας και αναπόλησης, ευαισθησίας και ανθρωπιάς που έχει τα δικά του καλντερίμια κι επιχειρόντας να τα περπατήσεις και να τα προσεγγίσεις η ικανοποίηση σε γεμίζει. Δεν είναι ψέμματα πως στον Μόλυβο «μαθαίνεις ν’ αγαπάς την ομορφιά».

Κι αυτή η ασύγκριτη ομορφιά βοηθά να αναπτυχθεί μια πνευματικότητα που από τους παλιούς καιρούς μέχρι τις μέρες μας ο Μόλυβος έχει να επιδείξει και πιστεύω πως θα συνεχίσει να πρωτοστατεί. Η λογοτεχνική του παράδοση ξεκινά από τον Αρίωνα τον κιθαρωδό, τον ιστορικό Μυρσίλο τον Αργύρη Εφταλιώτη, τον Ηλία Βενέζη, τον Γιώργο Βαλέτα, τον Μήτσο Τσιάμη και τόσους άλλους για να γίνει και σήμερα μετερίζι δημιουργίας σε άλλους τόσους, που ανάμεσά τους ξεχωρίζουν ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, κι ο Τίτος Πατρίκιος.

Γιατί αυτό το περιβάλλον έχει αυτή τη δύναμη να δημιουργεί ευαίσθητους καλλιτέχνες. Γι αυτό, άλλωστε, πήγαν για να τον γνωρίσουν δεκάδες απ’ αυτούς όπως οι μεγάλοι ζωγράφοι Γιάννης Τσαρούχης και Σπύρος Βασιλείου. Δεν είναι, ωστόσο, τυχαίο πως ήταν πάντα πόλος έλξης καλλιτεχνών κι έτσι δημιούργησαν το παράρτημα της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, τα Συμπόσια Αγαίου και Συνέδρια Φιλοσοφίας και τόσες άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις που κάθε καλοκαίρι γίνονται για να κρατούν ζωντανό το πνευματικό παρόν του. Κι επόμενο ήταν, ώστε ο κοινωνικός τουρισμός να έχει φουντώσει τόσο πολύ και να φτάσει στο σημείο να υπάρχουν αρκετά όμορφα ξενοδοχεία του δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από άλλα μέρη.

Τέλος, φεύγοντας από τον Μόλυβο σου μένει βαθειά μέσα σου εκείνο το αόριστο συναίσθημα της μελαγχολίας και του ανικανοποίητου που σε κάνει, πάντα, να τον αναζητάς.