Μοναδικός στο είδος του ο Θεόφιλος, φαίνεται ότι αποτελεί ίσως την πιο γνήσια και αυθεντική έκφραση της λαϊκής μας ζωγραφικής. Μακρυά από σχολές, δασκάλους και τεχνοτροπίες, ο Θεόφιλος ζωγραφίζει αυτά που βλέπει και φαντάζεται καθοδηγούμενος από το προσωπικό του αισθητήριο. «Στη ζωγραφική όλα πρέπει να φαίνονται» διακηρύσσει. Δεν είναι γνωστές όλες οι λεπτομέρεις της ζωής του, ξέρουμε όμως ότι γεννήθηκε στη Βαρειά της Λέσβου, ότι ταξίδεψε και έζησε πολλά χρόνια της ζωής του μακρυά από το νησί του, στη Σμύρνη και στο Πήλιο. Η δουλειά του έχει ένα προσωπικό στίγμα που την καθιστά αναγνωρίσιμη ακόμα και από όσους λίγα γνωρίζουν από ζωγραφική. Επηρεάστηκε από θρύλους και παραδόσεις, καθημερινές στιγμές από την ελληνική πραγματικότητα. Αυτά αποτέλεσαν σε γενικές γραμμές και την θεματολογία του. Ο χαρακτήρας της ζωγραφικής του Θεόφιλου είναι σαφώς λαϊκός, πρωτεύοντα ρόλο στα έργα του παίζουν τα χρώματα και το φως της ελληνικής υπαίθρου. Ωστόσο η ζωή του Θεόφιλου δεν σημαδεύτηκε από προσωπική καταξίωση. Υπήρξε τόσο φτωχός και άσημος ώστε συχνά ζωγράφιζε έναν τοίχο καφενείου για ένα πιάτο φαγητό που θα του πρόσφερε ο ιδιοκτήτης. Άνθρωπος ειλικρινής και αγνός συχνά έπεφτε θύμα εμπαιγμού και περιφρόνησης. Το 1927 επέστρεψε στη γενέτειρά του Λέσβο και ένα περίπου χρόνο αργότερα γνωρίστηκε με τον τεχνοκρίτη και έμπορο έργων τέχνης Τεριάντ (Στρατή Ελευθεριάδη). Η επαφή αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να αρχίσει σταδιακά να γίνεται γνωστό το έργο του Θεόφιλου και ο ίδιος ο ζωγράφος να σταματήσει τουλάχιστον να αντιμετωπίζει βασικά προβλήματα επιβίωσης. Στη δεκαετία του ‘ 30 το έργο του Θεόφιλου έγινε αντικείμενο ευρύτατης φιλολογικής διαμάχης, ωστόσο – όπως αποδείχτηκε – ο χρόνος σταθερά επιβεβαιώνει και προσαυξάνει την αξία του. Πηγές : Ι.τ.Ε.Ε και Ελληνική Τέχνη, Ζωγραφική του 19ου αιώνα.